Luminescencja minerałów

            Luminescencja jest zdolnością absorbowania przez minerały energii mechanicznej, termicznej lub elektromagnetycznej i emitowania jej w postaci promieniowania widzialnego. Występuje wówczas gdy w sieci krystalicznej minerału tkwią atomy pewnych pierwiastków chemicznych zwanych aktywatorami. Zwykle są nimi metale ziem rzadkich, Ag, Cr, Mn, S i [UO₂]³⁺. Minerały w których aktywatory są stałymi składnikami sieci krystalicznej będą zawsze wykazywały charakterystyczną dla siebie luminescencję. Może ona zatem stanowić ich ważną cechę diagnostyczną. Właściwość tę posiada m. in. cyrkon, fluoryt, kwarc, scheelit, turmaliny, willemit oraz niektóre miki uranowe (autunit). Jeżeli natomiast aktywatorami są domieszki, których zawartość w minerałach jest zmienna, luminescencja nie jest zjawiskiem stałym i nie może być brana pod uwagę przy ich oznaczaniu. Wyróżniamy następujące rodzaje luminescencji:

- fotoluminescencja - występuje pod wpływem naświetlania minerału światłem widzialnym lub ultrafioletowym (patrz artykuł: „Fluorescencja i fosforescencja minerałów”).

- termoluminescencja - jest wzbudzana przez ogrzewanie minerału. Występuje m. in. diamencie, fluorycie i turmalinach.

- tryboluminescencja - jest wzbudzana przez kruszenie lub pocieranie minerału. Występuje m. in. we fluorycie, kwarcu, turmalinach i willemicie.

UWAGA!!! Obecność w sieci krystalicznej atomów pierwiastków chemicznych zwanych ekranami luminescencyjnymi (np. Fe i Ni) powoduje że nawet w najbardziej typowych minerałach luminescencyjnych zjawisko to nie wystąpi.

JESTEŚ    GOŚCIEM