Rafał Gerber

STUDENCI UNIWERSYTETU WARSZAWSKIEGO 1808-1831

(wyciąg)

 

TEKST

Stefan Borzęcki - Zapisany do sekcji (wydział) prawa w dniu 10.10.1808 roku.
„Złożywszy publiczny examen z nauk trzechletnich, otrzymał zaświadczenie, czyniące go zdatnym do usługi w kraju w Wydziale Sprawiedliwości z pożytkiem znacznym”. Studia ukończył w 1811 jako wzorowy student.
Źródło: Bieliński Józef, 1913 - Królewski Uniwersytet Warszawski 1816-1831. T. II. Drukarnia L. Anczyca i Sp. Warszawa.

Tadeusz Borzęcki - ur. 30.10.1800. Zapisany do sekcji (wydział) prawa i administracji w dniu 17.09.1818 roku. W chwili zapisu miał 17 lat. Urodzony w wsi Kęszyce, obwód Sochaczewski (w chwili przyjęcia rodzice mieszkali w Warszawie). Ukończył szkołę ks. Pijarów w Warszawie. Złożył świadectwo dojrzałości i kwit z opłaty czesnego. Ojciec szlachcic, urzędnik, bez majątku ziemskiego.
Syn Maurycego. W 1819 członek stowarzyszenia studenckiego „Gospoda Akademicka”, ukarany za to w 1820. 14.08.1821 uzyskał stopień magistra prawa i administracji. Jeszcze w czasie studiów, od 26.01.1819 aplikował w Prokuratorii Generalnej. 19.02.1820 został asesorem aplikantem, a 29.08.1820 sekretarzem Archiwum Prokuratorii. W 1826-1836 patron przy Trybunale Cywilnym I Instancji. Równocześnie był radnym miejskim w Płocku i obrońcą Prokuratorii Generalnej Królestwa Polskiego w Płocku. W czasie powstania listopadowego pełnił obowiązki obrońcy Prokuratorii. W Płocku współpracował z nowo założonym pismem, redagowanym przez jego kolegę, patrona Trybunału, Ernesta Dydaka, „Gońcem Płockim”. 21.01.1831 podpisał adres województwa płockiego do sejmu. W 1836-1839 obrońca, w 1839-1845 zastępca radcy, potem radca Prokuratorii Generalnej w Warszawie, a po przejściu do Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu w 1845-1849 naczelnik Sekcji Prawnej Wydziału Dóbr i Lasów Rządowych. W 1848 powołany na członka Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu. W 1851-1861 naczelnik Wydziału Dóbr i Lasów Rządowych w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu, w 1861 zastępca dyrektora, w grudniu 1862 awansowany na dyrektora tegoż Wydziału. W 1856 mianowany radcą stanu. 16.03.1861 powołany na członka Warszawskich Departamentów Rządzącego Senatu, :został radcą stanu oraz Członkiem Komisji Umorzenia Długu Krajowego. W 1863 powołany na stałego członka Rady Stanu w Wydziale Prawodawczym. Przestał pełnić obowiązki dyrektora Wydziału Dóbr i Lasów. Zwolniony z Rady Stanu z powodu jej likwidacji 16.04.1867. W tychże latach członek Rady Opiekuńczej Instytutu Głuchoniemych i Ociemniałych. Odznaczony orderami Św. Stanisława kl. II, Św. Włodzimierza kl. III i medalem na pamiątkę uśmierzenia powstania 1863. W 1865 otrzymał prawa nowego szlachectwa w Królestwie.
Źródła: AGAD, Rada Stanu, III, nr 167; Nowy kalendarz polityczny; Kalendarz polityczny; Rocznik urzęd. Królestwa Polskiego; Diariusz sejmu z 1830/31 roku. T. I, s. 336; Uruski - Rodzina. T. I, s. 352; Goniec Płocki 1830/31; Bieliński - Związki akademickie, s. 281; Nowowiejski - Płock, s. 654.

Teofil [Szymon] Borzęcki - 25.10.1801-26.01.1887. Zapisany do sekcji (wydział) filozofii w dniu 22.09.1824 roku. W chwili zapisu miał 24 lata. Urodzony w Józefowie, powiat lubelski (w chwili przyjęcia rodzice mieszkali w Józefowie). Ukończył szkołę w Szczebrzeszynie i złożył świadectwo jej ukończemia oraz świadectwo ubóstwa. Ojciec szlachcic.
Magister filozofii. Od 1828 nauczyciel w szkole wydziałowej na Muranowie w Warszawie, a potem jeden z ostatnich nauczycieli w gimnazjum szczebrzeszyńskim, tzw. Akademii Szczebrzeszyńskiej. Później wykładał nauki przyrodnicze w Łukowie, w 1838-1840 w Kielcach, w 1840-1849 w Radomiu i Sandomierzu, w 1849-1862 w Wyższej Szkole Realnej, w 1862-1866 w gimnazjum kieleckim. Po uzyskaniu emerytury osiadł w Warszawie, gdzie zmarł. Autor podręcznika „Treść logiki popularnej, poprzedzona krótkim wykładem psychologii (1862). W 1858 wydrukował w III tomie „Wieńca” rozprawę „Instynkt rozważany pod względem moralnym.
Źródła: AGAD, Kancelaria Nowosilcowa, nr 550; Centralne Archiwum Historyczne w Leningradzie, zespół 733, inw. 77; Kalendarz polityczny; Rocznik Królestwa Polskiego; Polski Słownik Biograficzny. T. II, s. 367; Księga pamiątkowa Kielczan, s. 249; Wieniec 1858, T. III, s. 274; Biblioteka Warszawska 1887, T. I, s. 323; Bieliński Józef - Królewski Uniwersytet Warszawski. T. III, s. 13.

 

ŹRÓDŁA

Gerber Rafał, Studenci Uniwersytetu Warszawskiego 1808-1831. Słownik Biograficzny. Wrocław. (1977). Wyciąg.

 

 

Jeżeli chcesz szybko przejść do nadrzędnej strony kliknij poniższy interaktywny przycisk.

 

UWAGA!!! Jeżeli wykryjecie jakieś niezauważone przeze mnie błędy proszę o informację. Za wszelkie konstruktywne uwagi z góry serdecznie dziękuję.

JESTEŚ    GOŚCIEM

W SUMIE OD ZAŁOŻENIA WITRYNY W 2005 ROKU ODWIEDZONO JĄ
JUŻ   RAZY