POLSKI SŁOWNIK BIOGRAFICZNY

(wyciąg)

 

TEKST

Aleksander Borzęcki - herbu Półkozic, pochodził z osiadłej w powiecie lubelskim rodziny, która pisała się z Kozarzewa wsi położonej w tym powiecie. Borzęcki był jednym z dwóch synów Franciszka podstolego litewskiego, i Ludwiki Marjanny Pociejówny. Jako starosta przemyski i dołżański brał udział w życiu politycznym bezkrólewia 1764 roku, posłując z województwa ruskiego na sejm konwokacyjny, elekcyjny i koronacyjny i występując zawsze jako zaufany stronnik Czartoryskich. Na sejmie elekcyjnym wygłosił mowę do Stanisława Poniatowskiego jako delegowany stanu rycerskiego z oznajmieniem o dokonanej elekcji. Widocznie za dobre usługi, oddane w czasie bezkrólewia, Borzęcki otrzymał w roku 1766 godność podstolego koronnego i w tymże roku posłował na sejm - znowu z województwa ruskiego. W czasie konfederacji barskiej Borzęcki okazał się jednym z najgorliwszych stronników króla, a wezwanie. które mu konfederaci w kwietniu 1766 roku wysłali, aby się z nimi złączył, przesłał królowi. Stanisław August w odpowiedzi na to polecił mu jako staroście grodowemu przemyskiemu przeszkadzać barzanom przez nie wciąganie ich pism do akt grodzkich przemyskich. W tymże roku i następnym Borzęcki zamyślał o zawiązaniu regalistycznej konfederacji bez pomocy rosyjskiej w województwie ruskim i przedstawiał nawet królowi pewne projekty jej dotyczące. Wiadomo jeszcze, że Borzęcki piastował godność rotmistrza chorągwi pancernej i że we wrześniu 1771 roku marszałkował na sejmiku gospodarskim lwowskim. Borzęcki był kawalerem orderów św. Stanisława i Orła Białego i posiadał majątki: Przyłuk, Czaple, Bukowę i Mrzygłód. Był żonaty z Anną Ankwiczówną, z którą miał syna i trzy córki. Niesiecki podaje datę jego śmierci na rok 1780.
Źródła: Uruskl; Boniecki; Niesiecki; Konopczyński Wł. - Konfederacja barska. W. 1936, T. I, 286; Schmidt St. - Dzieje panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego. Lwów 1880, T. III, s. 34-35; Matuszewicz B. - Pamiętniki. W. 1876, T. IV, s. 170; Diariusze sejmów: konwokacyjnego, elekcyjnego, koronacyjnego 1764; Diariusz sejmu 1766; Biblioteka Czartoryskich, rkp. 839; Polski Słownik Biograficzny. Kraków 1936, T. II, s. 363-364.

Celina z Chludzińskich Borzęcka (1833-1913) - fundatorka ss. Zmartwychwstania Pańskiego, ur. w Antowllu koło Orszy na Białej Rusi, z rodziny ziemiańskiej. Wychowanie otrzymała domowe. W roku 1853 wyszła za mąż za ziemianina z Grodzieńszczyzny Józefa Borzęckiego. Lata 1853-1869 spędziła w majątku męża koło Grodna, w Obrembszczyźnie. Miała czworo dzieci, w tym dwie córki: Celinę i Jadwigę. W roku l869 z powodu choroby męża, złożonego paraliżem, przeniosła się dla jego kuracji do Wiednia, gdzie pozostawała do jego śmierci, tj. do roku 1874, kształcąc równocześnie córki Po śmierci męża dłuższy czas spędziła Borzęcka z córkami w Rzymie. Tutaj spotkała się z bujnie rozkwitającym ruchem religijnym, kształtującym się w środowisku emigracyjnym polskim pod wpływem 00. zmartwychwstańców. W roku 1875 po raz pierwszy w Rzymie, w kościele św. Klaudiusza, spotkała się z ojcem Semeneńką, jednym z założycieli zgromadzenia 00. zmartwychwstańców. Gorąca dusza Borzęckiej znalazła w ich regule pod kierunkiem ojca Semeneńki to, czego szukała od lat wielu.
Młodsza jej córka Jadwiga (1864-1906) pozostawała również pod kierunkiem ojca Semeneńki. 25.03.1881 po rekolekcjach przystąpiła wspólnie z matką do założenia nowego żeńskiego zgromadzenia ss. Zmartwychwstania Pańskiego. Plan ten przeszedł przez ciężkie próby, nim dojrzał do realizacji. Parokrotnie, za radą ojca Semeneńki, wahającego się co do formy tej realizacji, Borzęcka badała inne nowopowstające zgromadzenia, jednakże każdorazowo, widząc odchylenia w ich regule, a pragnąc utworzyć zgromadzenie oparte na duchu reguły 00. Zmartwychwstańców, wycofywała się od współpracy. W roku 1882 na Via Maroniti w Rzymie powstał związek zgromadzenia, w którym Borzęcka i jej córka miały rolę kierowniczą. Za zezwoleniem i poparciem kardynała wikarego Parocchiego w roku 1887 Borzęcka otworzyła pierwszą szkołę zgromadzenia pod wezwaniem św. Jana Kantego. Wreszcie w roku 1891, w kaplicy własnej na Via Veneto w Rzymie, Borzęcka z córką Jadwigą przywdziały habity zakonne i złożyły śluby wieczyste. W roku 1892 po paru innych próbach powstała w Polsce, w Kętach, pierwsza placówka młodego zgromadzenia. W roku 1896 Borzęcka objęła placówkę misyjną w Bułgarii, w Małej Tyrnowie, gdzie siostry przebywały do roku 1907. Pod zaborem rosyjskim zgromadzenie osiedliło się najprzód w Częstochowie (1897), następnie w Warszawie (1902). W roku 1900 zgromadzenie przerzuca część swych sil do Ameryki, gdzie praca od razu rozwija się tak intensywnie, iż w dwa lata później Borzęcka postanowiła założyć trzeci nowicjat, w Chicago. W roku 1905 Stolica Święta zatwierdziła ustawy zgromadzenia w tzw. „decretum laudis”. 27.09.1906 traci Borzęcka swą córkę Jadwigę, współfundatorkę zgromadzenia, która zmarła w Kętach. Strudzona życiem, po powrocie z wizytacji w Częstochowie, Borzęcka kończy niebawem życie w Krakowie 26.10.1913. Zwłoki zostały przewiezione do Kęt i pochowane obok córki w grobowcu zgromadzenia. Obdarzona wyjątkowymi mistycznymi, łaskami duchowymi, miała Borzęcka równocześnie głębokie zrozumienie życia realnego i jego potrzeb w Polsce.
Źródła: Rys dziejów zgromadzenia ss. zmartwychwstania Pańskiego. W. 1930; M. C. Borzęcka C. R - W setną rocznicę urodzin. Lwów. 1933; Kalkstein Teresa - Życie wewnętrzne Matki Celiny Borzęckiej; Polski Słownik Biograficzny. Kraków 1936, T. II, s. 363-364.

Damazy Piotr Borzęcki (1803-1874) - architekt. Syn Maurycego i Juljanny z Czachranów, herbu Półkozic. Urodzony 19.10.1803 w Woli Smielowskiej pod Bełchowem w obwodzie kaliskim. Początkowo zamierzał poświęcić się zawodowi wojskowemu i dla tego w roku 1820 wstąpił ochotniczo jako konduktor do korpusu inżynierów. W rok potem przeniesiony w charakterze elewa do Szkoły Aplikacyjnej, po jej ukończeniu awansował 12.09.1823 na podporucznika z przydziałem do lekkiej artylerii pieszej. Przez pewien czas pracował w fabryce pocisków. W czasie powstania listopadowego przeszedł do pozycyjnej artylerii pieszej i pracował przy fortyfikacjach Warszawy, awansując do stopnia kapitana. W bitwie o Warszawę na Woli ciężko ranny, utracił nogę. Dzięki temu pozostał w kraju i jako inwalida uniknął prześladowań. W marcu 1834 roku został przyjęty w charakterze aplikanta budowlanego do Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i pracował jako budowniczy (m. in. przy budowie soboru prawosławnego). W roku 1835 został budowniczym obwodowym kalwaryjskim, w roku 1840 warszawskim, wreszcie członkiem Rady Budowlanej Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych. W roku 1861 w czasie manifestacji patriotycznych był więziony w cytadeli. W roku 1867 przeszedł na emeryturę. Zmarł 26.01.1874 w Warszawie, gdzie został pochowany na cmentarzu powązkowskim.
Brat jego Tadeusz (1800-1887) ukończył prawo na Uniwersytecie Warszawskim ze stopniem magistra, w roku 1826 zaczął pełnić funkcje obrońcy Prokuratorii Królestwa Polskiego, a w roku 1843 został jej radcą. W dwa lata później objął stanowisko naczelnika sekcji prawnej wydziału dóbr i lasów Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu, której od roku 1862 był dyrektorem. Mianowany 23.11.1863 stałym członkiem Rady Stanu, spełniał tę funkcję aż do zwinięcia Rady w roku 1867. Zmarł 11.06.1887.
Źródła: Archiwum Akt Dawnych, akta Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych, vol. 16217 i akta Komisji Rządowej Wojny vol. 777 i 2013; Archiwum Skarbowe akta Komisji Emerytalnej vol. 5146, vol. 5199; Łoza St. - Słownik Architektów; Polski Słownik Biograficzny. Kraków 1936, T. II, s. 363-364.

Eugeniusz Borzęcki (1864-1916) - lekarz, urodzony w Krakowie, odbył tu wszystkie swe studia i uzyskał w Uniwersytecie Jagiellońskim w roku 1889 dyplom doktora wszech nauk lekarskich. Otrzymawszy od Wydziału krajowego byłej Galicji stypendium, odbył studia z zakresu dermatologii i syfilidologii w klinikach prof. Neissera we Wrocławiu i prof. Besniera w Hôpital St. Louis w Paryżu. Po roku wrócił do kraju i rozpoczął w Krakowie praktykę lekarską w swym zakresie, pracując równocześnie jako woluntariusz w szpitalu św. Łazarza. W roku 1901 zamianował go Wydział krajowy na przedstawienie wydziału lekarskiego Uniwersytetu Jagiellońskiego prymariuszem oddziału chorób skórnych i wenerycznych szpitala św. Łazarza w miejsce zmarłego prof. Aleksandra Zarewicza. W styczniu 1916 roku padł ofiarą tyfusu plamistego, którym się zakaził w szpitalu. Był człowiekiem dużej kultury, lekarzem światłym i biegłym w swoim ściślejszym zawodzie i cieszył się zasłużonym zaufaniem licznych chorych. Ogłosił drukiem kilkanaście prac z zakresu swej specjalności w czasopismach lekarskich polskich i niemieckich. Był prezesem krakowskiego Towarzystwa Lekarskiego i członkiem korespondentem Towarzystwa Dermatologicznego w Wiedniu.
Źródła: Przegląd Lekarski, 1916; Archiwum Dziekanatu wydziału lekarskiego Uniwersytetu Jagiellońskiego; Portret w Towarzystwie Lekarskim; Polski Słownik Biograficzny. Kraków 1936, T. II, s. 363-364;  Grodziska-Ożóg Karolina, 1987  - Cmentarz Rakowicki w Krakowie (1803-1939). Wydawnictwo Literackie. Kraków.

Fortunata Pinieńska herbu Jastrzębiec - córka Wojciecha i Anny Rokickiej herbu Rawicz. Poślubiła p. v. Jana Borzęckiego, s. v. Stanisława Zarzeckiego. Wzmiankowana w 1750 roku.
Źródła: Polski Słownik Biograficzny 1981. T 26 (Piatkiewicz-Pniewski). Ossolineium.

Józef Borzęcki (ur. 1795) - pułkownik Wojska. Polskiego, działacz emigracyjny, syn Marcina, ziemianina, i Klary z Paszkowskich. Urodzony 11.08.1795 we wsi Rogoźnicy obwodu bialskiego, województwa podlaskiego. Mając zaledwie 14 lat, wstąpił jako ochotnik 9.05.1809 do szwadronu przewodnich, w którym przebył kampanię tego roku przeciw Austrii, walcząc pod Pniewem, Wrzawami i Sandomierzem. Mimo młodocianego wieku za wybitne męstwo został 23.12.1809 podporucznikiem z jednoczesnym przeniesieniem do 17 pułku piechoty Księstwa Warszawskiego. Przesunięty w lutym 1811 roku do 12 pułku piechoty, a w czerwcu tego roku do 5 pułku piechoty, przebył w nim wojnę 1812 i 1813 roku w Kurlandii, walcząc pod Bowskiem, Dyneburgiem, Garozenkrug, Tomsdon, Neuaygut, oraz w Prusach pod Tyltą, Labiewem, Brandenburgiem, Brunnsbergą, wreszcie pod Gdańskiem, którego oblężenie przebył, odznaczając się parokrotnie męstwem w wycieczkach załogi. Awansowany 12.06.1813 na porucznika, po upadku twierdzy dostał się na krótko do niewoli. Puszczony jak prawie wszyscy oficerowie na wolną stopę, wrócił do domu rodzicielskiego, by w lutym 1815 roku wstąpić ponownie do Wojska Polskiego w Królestwie Polskim. Odtąd służy bez przerwy w 4 pułku piechoty; 26.03.1822 awansuje na kapitana i w tym stopniu zastaje go wybuch powstania listopadowego. Należał do tych oficerów, których stosunek do powstania przyczynił się do postawy całego pułku. W czasie powstania wyróżnił się w bitwie pod Dobrem przez odparcie oskrzydlającej kolumny rosyjskiej na czele batalionu w boju na bagnety. Posunięty 6.02.1831 na majora, wziął udział w dalszych walkach 4 pułku piechoty, zwłaszcza pod Grochowem i Ostrołęką. Otrzymał krzyż złoty Virtuti Militari. W obronie Warszawy dowodził załogą lunety nr 59 na północ od szańca wolskiego. Po upadku Warszawy awansował jeszcze na podpułkownika i został dowódcą 4 pułku piechoty, na czele którego wraz z całą armią polską przeszedł do Prus. Na emigracji należał do czynniejszych działaczy Towarzystwa Demokratycznego, zamieszkując przeważnie w Bourges i w Paryżu; brał też udział w próbach wznowienia ruchu zbrojnego. W roku 1848 był dowódcą legionu polskiego, utworzonego w Paryżu w sile 900 ludzi i wysłanego poprzez Niemcy na spodziewaną wojnę z Rosją. Legion ten, internowany przez Prusaków na zachód od Łaby, został w roku 1849 rozwiązany.
Źródła: Rodowody 4 p. p.; Archiwum Akt Dawnych, akta Komisji Rządowej Wojny, vol. 1987-a; Archiwum Rapersw, 163, 411; Archiwum Batignolskie 2375; Pawłowski - Źródła do wojny polsko-rosyjskiej 1830-1831 r. W. 1931-1934, T. II, T. IV, Indeks; Tokarz W. - Wojna polsko-rosyjska 1830 i 1831. W. 1930, s. 572; Krosnowski A. - Almanach Historique. Paryż 1837 i 1846; Feldman - Sprawa polska w r. 1848. Kraków 1933, s. 170, 340; Polski Słownik Biograficzny. Kraków 1936, T. II, s. 363-364; wszystkie opracowania dziejów wojny 1831 r.

Konstanty Borzęcki (Dżelaleddin-pasza) (1826-1876) - generał i pisarz turecki. Urodził się 10.04.1826 w Modrzewicach w piotrkowskiem. Do szkół chodził we Włocławku, po ich ukończeniu mieszkał na wsi u rodziców. Na odgłos wypadków 1848 roku w zaborze pruskim przeprawił się do Poznańskiego. Brał udział w powstaniu poznańskiem i prawdopodobnie w wojnie austrjacko-węgierskiej. Po upadku rewolucji węgierskiej znalazł się w Turcji i należał do tych, którzy razem z J. Bemem przyjęli wojskową służbę turecką. Borzęcki wszedł w społeczeństwo tureckie bardziej niż inni oficerowie polscy czy węgierscy. Przyjął imię Mustafa-Dżelaleddin i ożenił się z córką wodza naczelnego armii tureckiej Omera-Lutwi-paszy. Został kapitanem sztabu generalnego i naczelnikiem działu kartograficznego, prowadził życie na sposób turecki i odsunął się od kolonii europejskiej w Stambule. Ale z rodziną swą w Polsce utrzymywał stosunki, uważał się za Polaka i synowi przekazał miłość do dawnej ojczyzny. Brał udział we wszystkich wojnach, które prowadziła Turcja od roku 1852, więc w wojnie krymskiej, w ekspedycji bagdadzkiej 1857 roku, w powstaniu Czarnogóry w roku 1861, Krety roku 1867 i Hercegowiny roku 1875. Pod koniec życia został generałem dywizji. Padł na placu boju w wojnie 1876 roku przeciw Czarnogórze i pochowany został jako bohater narodowy w meczecie w Spor nad Driną, w Albanii.
Borzęcki łączył w sobie zalety bitnego oficera ze zdolnościami artystycznymi (jako ilustrator i rysownik), oraz z erudycją i dużą kulturą umysłową. Pisywał artykuły o polityce wewnętrznej Turcji oraz o celach i drogach tureckiej polityki zagranicznej, ogłaszane w konstantynopolitańskim piśmie Courrier d’Orient, i pozostawił w rękopisie nieukończone studia o organizacji wojsk Tamerlana, o janczarach i jezuitach na Wschodzie. W roku 1869 ogłosił obszerną pracę pt. „Les Turcs andens et modernes”. Dowodził w niej, te Turcy należą do rasy białej i stawiał hipotezę, że u ludów tureckich należy szukać źródeł dzisiejszej cywilizacji europejskiej i wspólnej prahistorii rasy białej. W metodzie badań szedł za przykładem Franciszka Duchińskiego i jego teorii o niesłowiańskim pochodzeniu Rosjan. Borzęcki jest twórcą turoarjanizmu., teorii o przynależności Turków do ludów europejskich. Przy pomocy częstokroć chaotycznych dociekań historycznych i lingwistycznych starał się udowodnić, że wpływ Turków na tworzenie się języków i dziejów Europy był największy. Mówił o wielkości rasy tureckiej i o jej wielkim wpływie na dzieje ludzkości. W okresie największego upadku sił żywotnych państwa otomańskiego dawał podstawy tureckiemu ruchowi narodowemu, wpływał na wzrost świadomości narodowej i rozszerzał ideały społeczeństwa tureckiego. Teoria jego stała się po roku 1920 podstawą dla ideologii dzisiejszego ruchu rasowego w Turcji. Borzęcki pisał w roku 1869 o potrzebie puryfikacji języka tureckiego i o konieczności zmiany w tyciu Turczynek. Do syna pisywał po turecku literami łacińskimi, obowiązującymi w dzisiejszej Turcji.
Źródła: Gasztowtt T. - La Pologne et i’islam. Paris 1907; Aktchoura Oglou J. - L’Oeuvre historique de Mustapha Djelalettin-Pascha. Résumés des communications au Congrés hist. W. 1933, T. II, s. 233-6; Lewak A. - Dzieje emigracji polskiej w Turcji. W. 1935, s. 87; Polski Słownik Biograficzny. Kraków 1936, T. II, s. 363-364.

Paweł Borzęcki (zm. 1662) - substytut konfederacji wojskowej 1661-[166]2. Syn [Marcina] wojskiego bełskiego, rodem z ziemi bełskiej, od wczesnej młodości służył wojskowo. Uczestniczył w wojnach kozackich. Dostawszy się w bitwie pod Batohem [2-3 czerwca] (1652) do niewoli tatarskiej, przebywał jakiś czas na Krymie. Jako towarzysz pancerny a potem chorąży margrabiego Władysława Myszkowskiego walczył pod Czarnieckim przeciw Szwedom w Polsce [1656] i w Danii [grudzień 1658 - czerwiec 1659]. W wojnie moskiewskiej (1660) był jednym z wybitniejszych oficerów dywizji Czarnieckiego. Rolę polityczną odegrał jako substytut konfederacji wojskowej. Niepłatne wojska hetmańskie, rozgoryczone na dwór, zawiązały konfederację wojskową (maj 1661) pod marszałkiem Janem Samuelem Świderskim i substytutem Broniewskim. Pod wpływem wojsk hetmańskich dały się namówić do związku także i oddziały Czarnieckiego. Wtedy to dla utrzymania równowagi w zarządzie związku oddali hetmańscy połowę stanowisk czarniecczykom, spośród których w miejsce Broniewskiego z wojsk hetmańskich substytutem obwołano [Pawła] Borzęckiego. Żołnierz uczony, fantazji górnej, reprezentował w konfederacji kierunek umiarkowany. Zamierzał wprawdzie obsadzić deputatami związkowymi ekonomie królewskie dla wybierania chlebów, ale chciał jednocześnie zatrzymać wojsko w polu aż do ostatecznego ukończenia wojny, jeśli nie pod władzą hetmanów, to pod swoją i marszałkowską komendą. Usiłowania jego jednak spełzły na niczym. Wojska, wszedłszy w granice Rzeczypospolitej, zająwszy wygodne i bezpieczne konsystencje, nie chciały słyszeć o wyruszeniu w pole wcześniej, dopokąd nie otrzymają zaległego żołdu, jednocześnie natomiast dawały chętnie posłuch agitacji politycznej zwalczających się partii. Obydwa stronnictwa, tak Lubomirskiego, jak i Marii Ludwiki, usiłowały przeciągnąć na swoją stronę związek, który stanowił poważną siłę 22840 szabel w samej Koronie. Zabiegi te dotyczyły przede wszystkim starszyzny wojskowej, wśród nich zaś na pierwszym miejscu wpływowego substytuta. Dużą wagę przywiązywała królowa do pozyskania osoby [Pawła] Borzęckiego, traktując z nim za pośrednictwem Radziejowskiego i tajnych agentów. Pozyskanie substytuta szło jednak opornie, aż wreszcie [Paweł] Borzęcki zdemaskował działalność Marii Ludwiki, zmierzającą do rozbicia konfederacji, w następstwie czego popadł w wielką niełaskę u dworu. Wewnątrz związku starał się [Paweł] Borzęcki utrzymać w karności niesforne towarzystwo, zapobiegał nadużyciom, brał osobiście udział w obradach deputatów i w obliczeniach zasług, na stanowisku swym cieszył się wielkim zaufaniem związkowych żołnierzy. Nie doczekawszy się końca konfederacji, umarł nagle podczas jednej z komisji, na którą na czele deputatów wojskowych przyjechał do Lwowa (listopad 1662), serdecznie żałowany przez towarzyszy broni. Na temat nagłej śmierci popularnego żołnierza, niemile widzianego u dworu, powstały podejrzenia, „...jakoby go otruto, aby tą świeczkę zgasić, która całej świeciła konfederacji, aby był jaki większy z tej jasności nie rozniecił się płomień, bo nad tego człowieka w całym związku nie było...”
Źródła: Stupnicki Hip. - Herbarz polski. Lwów 1858, dodatek do „Przyj. Dom”, T. I, s. 52; Ligęza Marja - Konfederacje wojskowe 1661-1663. Praca w rękopisie w Archiwum Uniwersytetu Jagiellońskiego, s. 9, 11, 16, 19. 21 i in.; Korzon - Dola i niedola Jana Sobieskiego. T. I, s. 137, 148, 182 i in.; Kubala - Wojny duńskie, s. 368, 375 i in.; Kochowski - Cilmacter. T. I, 36, T. II, 66, 319, 324, T. III, 35, 36 i in.; Pasek - Pamiętniki. wyd. Turowskiego. Sanok 1856, s. 104, 105, 137-51, 257 i in.; Łoś - Pamiętniki. Żeg. Pauli, s. 14, 63, 74; Polski Słownik Biograficzny. Kraków 1936, T. II, s. 363-364.

Teofil Szymon Borzęcki (1800-1887) - pedagog. syn Wojciecha i Brygidy z Sadowskich, urodził się we wsi Borowo powiat Krasnystaw 25.10.1800. Po ukończeniu nauk w gimnazjum im. Zamoyskich w Szczebrzeszynie przez dwa lata pełnił tamże obowiązki nauczyciela przedmiotów filologicznych (1822-4), poczym, uzyskawszy zwolnienie, wyjechał do Warszawy na studia filologiczne na Uniwersytecie Warszawskim i rozpoczął pracę nauczycielską w szkołach wydziałowych w Warszawie (1828). Dzięki dodatnim opiniom swych przełożonych zwolniony ze służby po upadku powstania listopadowego, już w roku 1833 rozpoczął ponownie pracę nauczycielską w Szkole Obwodowej przy ul. Długiej w Warszawie. Po czterech latach wstąpił na Kursy Dodatkowe aby w lecie 1838 złożyć w Komitecie Egzaminacyjnym egzamin na nauczyciela przedmiotów technicznych. Następnie uczył kolejno w gimnazjum w Kielcach (1838-40), Szkole Obwodowej w Sandomierzu (1840-9), Wyższej Szkole Realnej (1849-62) i gimnazjum w Kielcach (1862-6) przedmiotów przyrodniczych i filologicznych. W roku 1862 wydał pracę: „Treść logiki popularnej poprzedzona krótkim wykładem psychologii”. Pracę tę, która miała być podręcznikiem dla słuchaczy Kursów Przygotowawczych do Szkoły Głównej, oparł Borzęcki na dziełach eklektyków francuskich. Umarł w Warszawie 26.01.1887.
Źródła: Wielka Encyklopedia. T. II.; Archiwum Skarbu W., Akta Komisji Emerytalnej, nr 5185; Archiwum Ośw. Publ. W., Konduit listy i raporta o profesorach i nauczycielach w województwie mazowieckim; Akta Okr. Nauk. Warsz. nr 63, vol. VI-VII; Akta gimnazjum Zamojskich w Szczebrzeszynie nr ks. 10; Akta Komitetu Egzaminacyjnego nr 21, vol. I; Polski Słownik Biograficzny. Kraków 1936, T. II, s. 363-364.

 

ŹRÓDŁA

Polski słownik biograficzny. T. 2 (Beyzym Jan - Brownsford Marja). Kraków. (1936). Fragmenty.

 

 

Jeżeli chcesz szybko przejść do nadrzędnej strony kliknij poniższy interaktywny przycisk.

 

UWAGA!!! Jeżeli wykryjecie jakieś niezauważone przeze mnie błędy proszę o informację. Za wszelkie konstruktywne uwagi z góry serdecznie dziękuję.

JESTEŚ    GOŚCIEM

W SUMIE OD ZAŁOŻENIA WITRYNY W 2005 ROKU ODWIEDZONO JĄ
JUŻ   RAZY