AKTA GRODZKIE I ZIEMSKIE

Z ARCHIWUM T. Z. BERNARDYŃSKIEGO WE LWOWIE

(fragmenty i wypisy)

            Po śmierci Augusta II Mocnego wybuchły spory wokół wyboru nowego władcy. Rosja i Austria popierały kandydaturę Augusta Wettyna, syna zmarłego króla, zaś Francja kandydaturę przychylnego jej Stanisława Leszczyńskiego, któremu już raz umożliwiła sięgnięcie po tron polski. W tym czasie wojewoda krakowski, Teodor Lubomirski, sam skrycie marzący o koronie zawiązał w Proszowicach konfederację szlachty, a następnie przeforsował postanowienie „...aby królem obrać tylko Polaka...”. Wkrótce potem prymas Polski, arcybiskup gnieźnieński Teodor Potocki, znany stronnik dworu francuskiego wystosował uniwersał do zbierających się sejmików przedkonwokacyjnych wzywający szlachtę do poparcia postanowień konfederacji proszowickiej.
W odpowiedzi na apel prymasa obradujący w Wiszni sejmik województwa ruskiego dla wsparcia szlachty proszowickiej zawiązał w dniu 20 marca 1733 roku własną konfederację szlachecką. Jej marszałkiem obrano Jana z Siemienic Siemieńskiego, podkomorzego ziemi lwowskiej i powiatu żydzczewskiego. Do pomocy dano mu kilkudziesięciu konsyliarzy, m.in. Franciszka Borzęckiego.
Spodziewano się przy tym że w czasie elekcji w skutek silnej opozycji stronników Rosji i Austrii, żądania konfederacji mogą zostać odrzucone. Postanowiono zatem że zaraz po zakończeniu sejmiku wiszeńskiego cała skonfederowana szlachta województwa wyruszy w pole by w całości stawić się na sejmie konwokacyjnym. Aby zaś mogła ona bezpiecznie i na czas dotrzeć na pole elekcyjne pod Warszawą uchwalono że reprezentanci poszczególnych ziem i powiatów będą szli grupami pod wodzą obranych rotmistrzów.

            „...8. In assistentiam zaś JWImci p. marszałkowi konfederacyi naszej ad praebenda consilia quaevis pro bono publico uprosiliśmy et e madio nostri obrali IMciów p.p.... Franciszka z Kosarzewa Borzęckiego podstolego Wielkiego Księstwa Litewskiego, starostę żydaczewskiego... tudzież in. którzy to JWIMcie p.p. Konsyliarze powinni adresse radą i pomocą JWIMci p. marszałkowi naszemu wszędzie...”
            „...10. A że na przyszłą elekcyę króla dopiero convocationis sejm modum ma praeseribere przez uniwersalną zgodę, więc jeżeliby co praeclusum na konwokacyi stanęło, ażeby viritim nobilita s more militarii pospolitem ruszeniem stawała, więc aby na to była gotowość teraźniejszą konfederacyą ab invicem wszyscy obowiązujemy się, ażeby każdy gaudens prerogativa nobilitari był gotów do wyjścia w pole na pospolite ruszenie, także szlachta minorum possesionum bracia nasi etiam pieszo stawać z porządnym rynsztunkiem byli gotowi do obrania króla pod Warszawą, in quem finem dla pewniejszej gotowości pod dyrekcyą JWIMci p. marszałka konfederacyi naszej za rotmistrzów obraliśmy i uprosili... z powiatu żydaczewskiego JWIMci p. Franciszka Borzęckiego podstolego W[ielkiego] Ks[ięstwa] Litewskiego, starostę żydaczewskiego i WIMci p. Jerzego Łąckiego chorążego żydaczewskiego...”

Pod dokumentem widnieją podpisy m.in: Antoniego Borzęckiego sędziego ziemskiego przemyskiego, Franciszka Borzęckiego podstolego litewskiego i Ludwika Borzęckiego.
Źródło: Konfederacja województwa ruskiego. Wisznia, 20 marca 1733.

            W trakcie dalszych obrad sejmiku wiszeńskiego wybrano posłów na sejm konwokacyjny oraz sędziów (m. in. Antoniego i Franciszka Borzęckich), którzy mieli za zadanie rozstrzygać wszystkie sprawy województwa w czasie konfederacji. Zobowiązano również szlachtę do terminowego wpłacania podatku na wojsko oraz do tego aby była w każdej chwili przygotowana do ruszenia na elekcję. Postanowienia sejmiku spisano w stosownym dokumencie pod którym widnieją podpisy m.in.  Antoniego i Franciszka Borzęckich.
Źródło: Laudum ziemi skonfederowanych województwa ruskiego spisanym w Wiszni w dniu 26 marca 1733 roku.

            Działania konfederatów przyniosły spodziewany skutek. W czasie odbywającego się w dniach 27 kwietnia - 23 maja 1733 roku sejmu konwokacyjnego ogłoszono wykluczenie kandydatów cudzoziemskich i zaprzysiężono oddanie głosów na rodzimego kandydata. Postanowienia te wywołały gwałtowną reakcję dworów Rosji i Austrii. Przed zbliżającym się sejmem elekcyjnym ich stronnicy wszystkimi możliwymi sposobami starali się zmienić układ sił. Nie cofano się nawet przed zbrojną interwencją. W tej sytuacji skonfederowana szlachta zamiast rozjechać się do domów nadal pozostawała w gotowości. Na kolejnym sejmiku wisznieńskim odbytym w dniu 16 lipca 1733 roku potwierdzono wszystkie wcześniejsze wybory marszałka i konsyliarzy dołączając do tych ostatnich Antoniego Borzęckiego. Ustalono również plan wyruszenia skonfederowanej szlachty województwa na sejm elekcyjny.

            „...obraliśmy marszałkiem tejże konfederacyi WJIMci p. Jana z Siemienic na Dołhomościskach Siemieńskiego podkomorzego lwowskiego, postanowiliśmy oraz JWIMciów p.p. pułkowników i rotmistrzów, także pro omnieventu, gdyby tego exegisset necessitas, et consiliarios do boku J.WIMci p. marszałka naznaczyliśmy, (do których et praesenti laudo z ziemi przemyskiej WIMci p. Antoniego Borzęckiego sędziego ziemskiego przemyskiego uti emeritum w generale naszym civem adiungimus), a to wszystko na utrzymanie wolnej elekcji...”
            „...9. A ponieważ według prawa generalnej konfederayi chorągwie nie powinny być podniesione, aż in campo electorali pod Warszawą, więc praesenti laudo postanawiamy, ażeby WIMcie p.p. chorążowie ziemscy pod chorągwiami pułkowymi jako i WIMć p. Łączyński chorąży żydaczowski pod JWIMcią p. [Franciszkiem] Borzęckim podstolim litewskim starostą żydaczowskim powiatową ponieśli, inni zaś IMcie p.p. rotmistrze według opisanej konfederacyi na przeszłym sejmiku antekonwokacyonalnym stawić się mają...”
Źródło: Laudum sejmiku wiszeńskiego. Wisznia, 16 lipca 1733.

            Elekcja przebiegła po myśli szlachty wisznieńskiej gdyż królem obrano Polaka Stanisława Leszczyńskiego. Z takim wyborem nie pogodziła się jednak część magnaterii wysuwająca za namową Rosji i Austrii kandydaturę Augusta Wettyna. Zaczęła ona gromadzić wojsko aby siłą wprowadzić swojego kandydata na tron. Interwencją zbrojną zagroziły również Rosja i Austria. W sytuacji zagrożenia zarówno wewnętrznego jak i zewnętrznego nowo wybrany król Polski rozesłał po kraju wici. W odpowiedzi na nie w dniu 10 grudnia 1733 roku szlachta postanowiła się ponownie skonfederować. Wyznaczono konsyliarzy (m.in. Antoniego Borzęckiego) oraz delegatów i posłów do Króla.

            „...Ażeby zaś województwo nasze w tym tak świątobliwym i potrzebnym związku efficatia in promptu mieć mogło consilia, tedy za konsykiarzów do teraźniejszej konfederacyi uprosiliśmy JWIMci... Antoniego Borzęckiego sędziego ziemi przemyskiej... którzy circa indubitatam fidem suam vinculo iuramenti in rotham eandem inferius descriptam przysiąc obligantur...”
Źródlo: Konfederacja województwa ruskiego przy Stanisławie elekcie. Wisznia, 10 grudnia 1733.

            W czasie dalszych obrad sejmiku wiszeńskiego w dniu 29 grudnia 1733 roku zmieniono marszałka konfederacji zastępując Siemięńskiego Mniszkiem podczaszym przemyskim.
Po śmierci Mniszka w 1734 roku pozbawiona przywódcy szlachta województwa stojąca do tej pory w polu oddała konsyliarzy do pomocy kasztelanowi przemyskiemu a następnie po zalimitowaniu pospolitego ruszenia zaczęła w sierpniu rozjeżdżać się do domów.

            Laudum obozowe generału województwa ruskiego pod Kobylnicą w dniu 21 sierpnia 1734 potwierdza konsyliarzy (m.in. Franciszka Borzęckiego). Pod dokumentem widnieje m.in. podpis Antoniego Borzęckiego.

W dniu 23 sierpnia 1734 roku część szlachty złożyła manifest przeciwko manifestacji szlachty w dniu 20 sierpnia pod Kobylnicą. Wybrano również sędziów na czas pospolitego ruszenia. Jednym z nich został Franciszek Borzęcki. Pod dokumentem widnieje m.in. podpis: Antoniego Borzęckiego sędziego ziemskiego przemyskiego.
Źródło: Laudum pod Kobylnicą 23 sierpnia 1734.

            „...20. A ponieważ WIMć Franciszek Borzęcki podstoli W[ielkiego] Ks[ięstwa] Litewskiego starosta żydaczowski uszczuplone ma nazbyt proventa per avulsa ad starostwa żydaczewskiego, bo tylko miasteczko bez żadnej wsi zostaje, a przecież grodowe starostwa ex dispositione legum regni non minui sed in proventibus augeri ile ex suis avulsis powinny, mając oraz wzgląd na wielkie tegoż JWIMci p. podstolego litewskiego expensa przy utrzymaniu chorągwi i braci powiatu żydaczewskiego podczas teraźniejszego pospolitego ruszenia dobra Otoniowicze, Horodyszcze, Oleszów i Łapszyn w powiecie żydaczewskim leżące et originaliter od tegoż starostwa żydaczewskiego avulsa, a teraz post fata ś.p. JWIMci p. Anny Cetnerowy wojewodziny smolińskiej lub też JWIMci p. Jana Cetnera kuchmistrza koronnego wakujące, województwo nasze a to do Rzptej i króla IMci, żeby ad suum corpus starostwa żydaczewskiego mogli restituti instabit deklaruje...”
Źródło: Laudum obozowe generału województwa ruskiego pod Kobylicą 3 września 1734.

            Nie zadowolona z takiego obrotu sprawy część szlachty powiatu żydaczewskiego ziemi lwowskiej oraz ziemi przemyskiej i sandeckiej województwa ruskiego ogłosiła w dniu 18 września 1734 roku pod Makuniowem manifest generału województwa ruskiego zawiązujący nową konfederację. Pod dokumentem widnieje m.in. podpis Piotra Borzęckiego.

            Po koronacji Augusta III jego zwolennicy stwierdzili że lepiej mieć niedawnych przeciwników w swoim obozie i dlatego postanowiono co bardziej wyróżniających się uczestników konfederacji zjednać sobie obdarowując ich różnorakimi przywilejami. Na pierwszym po koronacji sejmiku województwa wybrano delegatów (m.in. Franciszka Borzęckiego) i posłów na sejm.

            „...4. My oraz tak majestat JKr.Mci jako i konfederacya województwa naszego in omnes casus jako najskuteczniejszą non destituatur obradą, za delegatów ad latus regium JWIMciów p.p. Franciszka Borzeckiego podstolego W[ielkiego] Księstwa Litewskiego, starostę żydaczewskiego,... uprosiliśmy i obligowali, aby absenta nonnullorum non obstante in omni teraźniejszej rewolucyi casu circa manutentionem maiestatis et libertatis, nie wdając się in ullas materias status, które do sejmu należą, praebeant consilia, którym także ta funkcya do konkurencyi na poselstwo na przyszły sejm pacificatonis obstare nie ma...”
Pod aktami sejmikowymi widnieją podpisy m.in. Antoniego i Franciszka Borzeckich.
Źródło: Laudum sejmiku wiszeńskiego. Wisznia 14 marca 1735.

            W 1735 roku Trybunał Koronny Lubelski wydał dekret w związku z czym sejmik wiszniewski delegował przedstawicieli szlachty do zapoznania się na sesji z jego postulatami. Był wśród nich Antoni Borzęcki.

            „...1. My rady, dygnitarze i całe rycerstwo województwa ruskiego generału wyszyńskiego zjechawszy się za uniwerałami powtórnemi u. kr. Imci Augusta III pana szczęśliwie nam panującego na sejmik przed sejmowy...uprosiliśmy za posłów na następujący sejm w roku wyżej specyfikowanym, JW. WWIMci pp. z ziemi lwowskiej... Franciszka Borzęckiego podstolego W[ielkiego] Księstwa Litewskiego żydaczewskiego etc. Starostę...”
Źródło: Laudum sejmiku wiszeńskiego. Wisznia, 9 września 1935.

            „...2. Po zakończonej prześwietnego trybunału radomskiego komisyi zjechawszy się JW.WW dygnitarze i urzędnicy jako też i obywatele ziemi przemyskiej na termin dzisiejszej limity przeszłej tu do Przemyślu naznaczonej, na którym to kongresie jest reprodukowany dekret w trybunale koronnym radomskim feria quatra post festum SS. et individuae Trinitatis proxima anno ad praesens currenti 1739 między WWIMciami pp. Romualdem Wolskim kasztelanicem, Józefem Morskim cześnikiem, administratorami podatku czopowego i szelężnego ziemi przemyskiej z jednej, a miastami i miasteczkami tejże ziemi przemyskiej z drugiej strony zajszły, gdzie w pomienionym dekrecie radomskim ex parte ziemi przemyskiej jako też z strony miast i miasteczek kondescenzya ziemstwa przemyskiego lub komornika albo też innych officyów grodzkich w tymże dekrecie specyfikowanych na dzień 22 miesiąca lipca w roku teraźniejszym 1739 do Przemyśla jako pryncypialnego miasta jest naznaczonya, więc kongres teraźniejszy, stosując się do wyżej wspomnianego dekretu, WIMci Antoniego Borzęckiego sędziego ziemskiego przemyskiego do egzekwowania tegoż dekretu radomskiego ex parte ziemi przemyskiej uprosił. A cokolwiekby się z podatków czopowego i szelężnego karrencyi tegorocznej, jednej ultimis Julii a drugiej szelężnego 20 septembris mających się kończyć, ex residuitatibus sum niewybranych z miast i miasteczek tam antiquae quam novae coloniae jeszcze niewypłaconych pokazało, tedy oneż kwoty pozostałe na spłacenie długu za rotmistrzostwo WIMci p. Janowi Błażejowskiemu cześnikowi trembolewskiemu rotmistrzowi praevia sufficienti quietatione tenże WIMci sędzia aplikować będzie...”
Źródło: Uchwały ziem przemyskich. Przemyśl 20 lipca 1739.

            W czasie obrad sejmiku wiszeńskiego wybrano Franciszka Borzęckiego posłem na Sejm ordynaryjny warszawski.
Źródło: Laudum sejmiku wiśniewskiego. Wisznia 22 sierpnia 1740.

            Od dnia 13 września 1740 roku Antoni Borzęcki miał prawo pobierać cło od przewożonych trunków.

            „...10. Jako zaś opisano jest w dyspozycji ziemiańskiej, ażeby od piw prostych i od innych przewoźnych od beczki i od wszelkich likworów płacono podatki, tak et laudo praesenti ratyfikujemy tęż uchwałę i onę ad executionem przywieść zalecamy, co i ziemia przemyska tenże punkt akceptuje et similiter decyduje.
            11. Które to ziemia przemyska podatki tak czopowego na rok jeden per plus offercutiam WIMci p. Antoniemu Borzęckiemu podkomorzemu przemyskiemu cum consensu et bene platio acceptationeque jegoż za sumę dwadzieścia i cztery tysiące zł.p. bez wszelkiej dafalki in tenutam et dispositionem puszcza, pozwalając temuż WIMci p. podkomorzemu w miasteczkach znaczniejszych swoich contra-regestrantów trzymać i realnej importancyi inwestygować...”
Żródlo: Laudum sejmiku wiszniewskiego. Wisznia, 13 września 1740.

            W dniu 26 września 1740 roku odbył się sąd referendarski w którym udział brał Antoni Borzęcki.

            Uchwałą ziem przemyskich z dnia 23 października 1741 roku prawo pobierania cła od przewożonych trunków przekazane zostało Janowi z Charczewa Charczewskiemu staroście ciężkowskiemu.

            „Uchwałą ziem przemyskich z 5 listopada 1742 roku p. Kraiński łowczy sieracki administrator podatku czopowego może za rok zeszły odebrać sobie należną pensyę jeżeli jeszcze coś się należy od sukcesorów ś.p. Antoniego Borzęckiego...”

            Antoni Borzęcki, chorąży zawskrzyński wymieniany jest w aktach z lat 1754-1771. Uchwałą ziem przemyskich zlecono mu nadzór nad naprawą murów miejskich we Lwowie. Fundusze na ten cel miał pobierać z podatków szelężnego i czopowego.

            „...14. Deklaracya na ciągnienie murów w mieście Lwowie i Imci p. [Antoniego] Borzęckiemu superintendentowi tej fabryki. Sąd etc. Zaczęte od bramy Halickiej miasta Lwowa sumptem ziemiańskim mury i ku klasztorowi O,O Bernardynów dociągnione, aby dalej kontynuowały się, i fortyfikacya miasta Lwowa do bastyonu starego dosięgnąć mogła, na expensy tej fabryki i dalsze tych murów ciągnienie z podatków szelężnego i czopowego w mieście Lwowie praktykowanych trzy tysiące zł. p. naznacza, obligując J.W. Józefa Siemieńskiego podkomorzego i komisarza ziemi lwowskiej i powiatu żydaczewskiego, ażeby na kontynuacyą tych murów z pierwszych rat za assygnacyami wydanemi sumę przerzeczoną 3000 zł. p. wypłacić wcześnie kazał. Do attendencyi tej fabryki Imci. p. Borzęckiego za superintendenta na rok teraźniejszy sąd uprasza i obiera, któremu pensyi zwyczajnej zł. pięćset deklaruje i pro satisfactione do JW. komisarza odsyła, obowiązujmąc pomienionego Imci superintendenta, ażeby sam przez się i nieodstępnie robiącego rzemieślnika i składających materyały przypilnował, regestra codzienne ekspensów na majstrów, czeladź, pomocników, materyały i inne potrzeby konnotował i exacte pisał declarationis ect...”
Źródło: Uchwały ziem przemyskich. Lwów, 25 marca 1754.

            Antoni Borzęcki podpisał się też pod Manifestem przeciwko Laudum sejmiku wiszeńskiego deputackiego, datowanego w Wiszni w dniu 11 września 1754 roku. Sejmik ten obradujący zgodnie z uniwersałami królewskimi od 19 sierpnia miał wyłonić deputatów na sejm warszawski. Od początku jednak odbywał się z pogwałceniem praw wolności szlacheckiej. Już na początku zebranej szlachcie narzucona została bez jakiegokolwiek głosowania i przy sprzeciwie większości szlachty kandydatura marszałka mającego przewodzić obradom. Później w ten sam sposób podano asesorów i deputatów, poczym nie zważając na protesty szlachty obrady zakończono. Obrażona szlachta wniosła manifest przeciwko uchwałom tak przeprowadzonego sejmiku. Tym razem nie skończyło się jednak tylko na protestach. Sprawa nabrała niemałego rozgłosu. Interweniował sam król. Marszałka, asesorów a później również wybranych deputatów pozwano przed Trybunał Lubelski.

            Naprawa murów miejski we Lwowie trwała kilka lat w związku z czym wielokrotnie jeszcze przyznawano Antoniemu Borzęckiemu wynagrodzenie z podatków czopowego i szelężnego. W styczniu 1757 roku potwierdzono że należność za rok poprzedni nie została jeszcze całkowicie uregulowana i pozostało 200 zł. p. co zobligowano się jak najszybciej zapłacić.
Źródło: Uchwała ziem lwowskich. Przemyśl, 31 stycznia 1757.

            W 1758 roku Antoni Borzęcki wymieniany jest jako skarbnik.
Źródło: Uchwały ziem lwowskich. Przemyśl, 6 marca 1758.

            W deklaracji z kwietnia 1759 roku przyznano Borzęckiemu [Antoniemu] podstolemu litewskiemu 300 zł. p. z podatku szelężnego.
Źródło: Uchwała ziem lwowskich. Przemyśl 2.04.1759.

            W styczniu 1760 roku potwierdzono Antoniemu Borzęckiemu 500 zł. p. za rok poprzedni i zadeklarowano następne 500 zł. p. za rok bieżący.
Źródło: Uchwała ziem lwowskich. Przemyśl, 28.01.1760.

            W styczniu 1761 roku poświadczono Antoniemu Borzęckiemu 500 zł. p. zaległe za rok poprzedni.
Źródło: Uchwała ziem lwowskich. Przemyśl, 26.01.1761.

            We wrześniu 1761 roku poświadczony pokwitowaniami dług wobec Antoniego Borzęckiego nie został jeszcze uregulowany w związku z czym zadeklarowano się go spłacić z podatków w roku następnym.

            „...Dług wobec p. Antoniego Borzęckiego według assygnacyi z pierwszych podatków deklaruje spłacić...”
Źródło: Laudum sejmiku gospodarskiego wiszeńskiego. Wisznia, 15 września 1761.

            Na sejmiku w 1765 roku Antoni Borzęcki został wybrany rotmistrzem prezydialnym ziemi przemyskiej.

            „...A że funkcya rotmistrzowska W. Rytarowskiego skarbnika czerwonogrodzkiego 1 Mai w roku następującym 1766 kończyć się będzie, przeto temuż wdzięczność pro bene gestis oświadczywszy, na lat dwie przyszłe consequenter po sobie immediate idące WJMci p. Antoniego z Kosarzowa Borzęckiego chorążego zawskrzyńskiego na rotmistrza prezydyalnego ziemi naszej z wyznaczeniem zwykłej dla niego pensyi obieramy i postanawiamy, zalecając onemuż doskonałą i dostateczną około funkcyi swojej pilność i czułość bez ukrzywdzenia pachołków zachować powinną...”
Źródło: Laudum sejmiku gospodarskiego przemyskiego. Przemyśl, 10 września 1765.

            Na sejmiku we wrześniu 1766 roku uchwalono dla Antoniego Borzęckiego chorążego zawskrzyńskiego, rotmistrza ziemi przemyskiej pensję w wysokości 1000 zł. p.
Źródło: Laudum sejmiku gospodarskiego przemyskiego. Przemyśl, 16 września 1766.

 Zdecydowano również spłacić dług wobec Antoniego Borzęckiego powstały w wyniku nieuregulowania sprawy pokwitowań za naprawę muru.

            „...Antoniemu Borzęckiemu, chorążemu zawskrzyńskiemu 300 zł. p...”
Źródło: Laudum sejmiku gospodarskiego lwowskiego. Lwów, 16 września 1766.

            W dniu 26 sierpnia 1767 roku szlachta wniosła manifestację przeciwko najnowszym uchwałom sejmiku wiszeńskiego Wśród sygnatariuszy tego aktu byli m.in. Antoni, Franciszek i Ludwik Borzęccy. Antoni i Franciszek Borzęccy znaleźli się również wśród podpisanych pod instrukcją dla posła do marszałka konfederacji radomskiej Radziwiłła (Instrukcja niektórych ziem na sejmiku wiszeńskim posłowi do marszałka konfederacyi radomskiej Radziwiłła wysłanemu dana). W odpowiedzi Radziwiłł pozwał wszystkich sygnatariuszy manifestacji na sąd konfederacji koronnej „...za cztery niedziele od dnia odpowiedzi...” danej 1 września 1767 roku.

            W maju 1768 roku Antoni Borzęcki wniósł w grodzie przemyskim manifestację w sprawie swojego rotmistrzostwa.

            „Veniens personaliter mfcus. Antonius de Kozarzow Borzęcki vexillifer Zawskrzynensis, bonorum, certarum sortium in bonis villae Podliski hic in terra Premisliensi sitarum haeres et laudo publico terrae praesentis Premisliensis die decima Septembris 1765 anno hic Premisliae subsecuto super militiam praesidialem eiusdem terrae constitutus rothmagister, hac actis praesentibus in sensum sequentem infert manifestationem et diligentiam: Quia modernus manifestans, prout laudo praemisso per illustres magnificos dignitarios inclitae terre Premisliensis, super exequendum munus rotmagistratus militiae terrae eiusdem Premisliensis, uti incola et concivis ac possesionatus vir constitutus et in hucusque per laudum nullum inclitae terre Premisliensis ab hacce functione militiae presidialis terrae eiusmodi Premisliensis rothmagistratus relegatus nec salariatus extiterit, nunc tamen primum ordinanso sine omni laudo comitiolarum inclitae terrae praesentis Prem[isliensis] ad mentem legis novellae hic Premislie celebrari solitarum per illustrem mfcum. losephum a Drohojow Drohojowski castellanum Pramisl[ensis] edito, intuitu depositionis muneris sui rotmagistratus ultra praxim conventus, ita hancce functionem, uti per comitiolas ultimarias in anno praeterito celebratas ad diem hodiernam a se manifestante non relegatam, offert se continuaturum et solutionem deservitae mercedis a quo intererit vindicacurum fore.”
Pod dokumentem widnieje podpis: A. Borzęcki.
Źródło: Manifestacja w grodzie przemyskim w dniu 6 maja 1768.

            Na sejmiku we wrześniu 1768 roku przyznano Antoniemu Borzęckiemu chorążemu zawskrzyńskiemu 1166 zł. p.
Źródło: Laudum sejmiku gospodarskiego lwowskiego. Lwów, 14 września 1768.

            Ostatnia wzmianka o Antonim Borzęckim w dokumentach ziemi lwowskiej pochodzi z 1771 roku. Na sejmiku uchwalono wtedy wyrównanie zaległych pensji za sprawowany przez niego niegdyś urząd rotmistrza.

            „...WJMci p. Antoniemu Borzęckiemu chorążemu zawskrzyńskiemu uspokajając pretensye jego i nic już w recessie pretensyi mu nie zostawiając do ziemi zł. p. 1000...”
Źródło: Laudum sejmiku gospodarskiego lwowskiego. Lwów, 14 września 1771.

            Na sejmiku we wrześniu 1762 roku Aleksander Borzęcki podstolic Wielkiego Księstwa Litewskiego został wybrany deputatem ziemi sanockiej na trybunał koronny Piotrkowski i Lubelski.
Źródło: Laudum sejmiku wiszeńskiego. Wisznia, 13 września 1762.

            Na sejmiku w lutym 1764 roku Aleksandra Borzęckiego wybrano na posła z ziemi lwowskiej na sejm konwokacyjny.
Źródło: Laudum sejmiku lwowskiego. Lwów, 6 luty 1764.

            W tym samym dniu uchwalono konfederację województwa ruskiego przed sejmem elekcyjnym obierając go rotmistrzem ziemi przemyskiej.
Źródło: Konfederacja województwa ruskiego. Wisznia, 6 luty 1764.

            W lipcu 1764 roku Aleksander Borzęcki został wybrany konsyliarzem konfederacji.
Źródło: Laudum sejmiku wiszeńskiego za aprobacyą konfederacyi. Wisznia, 23 lipca 1764.

            Na sejmiku w październiku 1764 roku Aleksandra Borzęckiego wybrano posłem na sejm koronacyjny.
Źródło: Laudum sejmiku wiszeńskiego. Wisznia, 29 października 1764.

            Pod uchwałami ziem przemyskich spisanymi w Przemyślu 3 lutego 1765 roku widnieje m.in. podpis Aleksandra Macieja Borzęckiego starosty przemyskiego i dołżańskiego.

            Powołana Komisja Skarbowa wszczęła proces z sukcesorami podskarbiego Odrowąża Sedlnickiego w 1765 roku który doprowadził do wykrycia wielkiego nieładu i deficytu wynoszącego 2.868.250 złt. i 1 ½ denara oraz należności wątpliwych 1.279.733 złt. gr. 10 odesłane do decyzji Sejmu. Ten olbrzymi remanent został w małej części odzyskany, sukcesorowie bowiem odwoływali się „do kompassyi” sejmowych stanów, twierdząc że zawinił zmarły podakarbi gdyż nieregularnie zaspisywał wpływy „co się ustawicznem wynalezieniem nowych kwitów po różnych miejscach pokazuje”. Popierali ich prośby marszałek w. k. Lubomirski i kanclerz w. lit. Czrtoryski zwracając uwagę na szczupłość substancyi spadkowej i ciężar kosztów prawnych. Oponowali biskup krakowski Sołtyk, krajczy koronny Małachowski i inni bo w imieniu sukcesorów Aleksander Borzęcki podstoli koronny ofiarował tylko 200000 złt. Postąpił później jeszcze 100000 złt. „z krzywdą i przeciążeniem dla siebie”, gdyż substancya ś.p. Sedlnickiego nie tylko na uspokojenie długu Rzpltej dostarczyć nie może, ale też kredytów samych nie wyrówna pretensyi”. Dług prywatny był ważniejszy niż dług wobec państwa.

            Aleksander Maciej Borzęcki był marszałkiem na sejmikach elekcyjnych podkomorzego lwowskiego (Lwów, 23 maja 1765), sędziego ziemi lwowskiej (Lwów, 24 maja 1765) i pisarza ziemskiego lwowskiego (Lwów, 25 maja 1765) oraz asesorem na sejmiku deputackim ziemi lwowskiej i żydaczowskiej (Lwów, 9 września 1765).

            Ma sejmiku we wrześniu 1766 roku przyznano Aleksandrowi Maciejowi Borzęckiemu pensję w wysokości 6000 zł. p. za poselstwo na sejm konwokacyjny 1764 roku i ponownie wybrano posłem na sejm.
Źródło: Laudum sejmiku wiszeńskiego poselskiego. Wisznia, 25 sierpnia 1766.

Źródła: Akta grodzkie i ziemskie z archiwum t. z. Bernardyńskiego we Lwowie. T. 23 (1731-1772). Towarzystwo Naukowe. Lwów 1928.

JESTEŚ    GOŚCIEM

W SUMIE OD ZAŁOŻENIA WITRYNY W 2005 ROKU ODWIEDZONO JĄ
JUŻ   RAZY