WZMIANKI W RÓŻNYCH ŹRÓDŁACH

Wyciągi i wypisy z publikacji, internetu i wszelakiego rodzaju z innych źródeł.

.

DZIEJE AKADEMII ZAMOJSKIEJ (1595-1784)

(wyciąg)

            Fundatorem Akademii Zamojskiej był kanclerz wielki koronny Jan Zamoyski (1542-1605). Akademia od początku istnienia swoją działalność finansowała z datków przekazywanych przez Zamoyskich i okolicznych włościan. Składki wnoszone przez uczącą się w niej młodzież były dobrowolne.
Do Akademii przyjmowano tylko chłopców ale jej uczniem mógł zostać każdy bez względu na pochodzenie. Znaczną zatem część wychowanków tej szacownej instytucji stanowiła młodzież mieszczańska i chłopska. Naukę prowadzono we wspólnych klasach nie stosując podziału na uczniów szlachetnie urodzonych i wywodzących się z warstw niższych. Była to w ówczesnych warunkach rzecz niebywała.
Edukacja w Akademii Zamojskiej trwała kilka do kilkunastu lat. Wielu uczniów zaczynało tu naukę w wieku dziecięcym a kończyło już po uzyskaniu pełnoletniości. Chłopcy przyjmowani do klas niższych liczyli zazwyczaj 7-8 lat. Po przekroczeniu czternastego roku życia każdy uczeń musiał złożyć przysięgę akademicką. Obowiązywała ona również wszystkich uczniów przechodzących do klas wyższych (classus superiores). Nowo przybyli studenci wstępujący od razu na kursy wyższe (akademickie) składali taką przysięgę już w chwili wpisu.

Jakub (Borzecki) - syn Jana z województwa lubelskiego, uczeń w roku akademickim 1607/1608.

Walenty - syn Marcina z województwa lubelskiego, uczeń w roku akademickim 1626/1627.

Alexander (Borzędzki) - syn Mikołaja z Ziemi Chełmskiej, uczeń w roku akademickim 1630/1631.

Walenty (Borzecki) - syn Stanisława z diecezji Chełmskiej, przyjęty w dniu 7.07.1634 na rok akademicki 1634/1635.

Alexander i Mikołaj - synowie Jana z województwa bełskiego, uczniowie w roku akademickim 1642-1643.

Marcin - syn Grzegorza z województwa bełskiego, uczeń w roku akademickim 1642/1643.

Paweł - syn Grzegorza z województwa bełskiego, uczeń w roku akademickim 1642/1643.

Mikołaj - syn Marcina wojskiego bełskiego, z województwa bełskiego, uczeń w roku akademickim 1642/1643.

Paweł - syn Marcina syn wojskiego bełskiego, z województwa bełskiego, uczeń w roku akademickim 1642/1643.

Janusz - syn Marcina z Ziemi Chełmskiej, uczeń w roku akademickim 1650/1651.

Felicjan - syn Marcina z Ziemi Chełmskiej, uczeń w roku akademickim 1650/1651.

Jan - syn Adalberta z Ziemi Chełmskiej, uczeń w roku akademickim 1668/1669.

Józef - syn Adalberta z Ziemi Chełmskiej, uczeń w roku akademickim 1676/1677.

Alexander - syn Stanisława z diecezji Chełmskiej, uczeń w roku akademickim 1674/1675

Nobilitowani bracia Albert i Dominik - synowie Michała z powiatu Krasnystaw w Ziemi Chełmskiej, przyjęci w dniu 10.04.1708 r. na rok akademicki 1707/1708.

Szlachetnie urodzony Jan - syn Józefa z Ziemi Chełmskiej, przyjęty w dniu 2.05.1714 r. na rok akademicki 1713/1714, student ortografii.

Szlachetny Franciszek - lat 12, z Ziemi Chełmskiej, student gramatyki w roku akademickim 1759/1760.

Szlachetny Franciszek - lat 14, z Ziemi Chełmskiej, student ortografii w roku akademickim 1760/1761.

Jan - z Ziemi Chełmskiej, uczeń w roku akademickim 1760/1761.

Wielmożny Michał - syn [Józefa] stolnika czerniechowskiego, student filozofii w roku akademickim 1779/1780, a także od dwóch lat słuchacz w klasie prawa koronnego.

Źródła: Kochanowski Jan Korwin, 1900 - Dzieje Akademii Zamojskiej (1594-1784). Drukarnia. W. L. Anczyca i Sp. Kraków.

.

HERBARZ POLSKI

Borzęcki, herbu Półkozic, dom starożytny, o którym księgi dawne grodu Wąwolnickiego jakoby jeszcze w r. 1335, kwitnącego, wspominają. Przez długi szereg lat piastowali mężowie z tego domu godności i urzęda publiczne, osobliwie na Rusi, kilku pisało się też na elekcyę Stanisława Augusta.

Borzęcki Paweł, dzielny żołnierz w wojnie moskiewskiej, zasłużył się uspokojeniem wojska zrokoszowanego o żołd zaległy, nakłonił go czułą wymową do przeproszenia króla, i traktował sam z komisarzami królewskiemi we Lwowie r. 1662 o zaspokojenie niepłatnego wojska.

Źródła: Strupnicki Hipolit, 1855 - Herbarz Polski i imionospis zasłużonych w Polsce Ludzi. T. 1. Lwów.

.

HISTORIA STRAŻY POŻARNEJ W MIELCU

(wyciąg)

Miasto Mielec nawiedzały liczne pożary. które zmusiły zarząd miasta do zorganizowania pogotowia ogniowo-ratunkowego. Jeszcze przed nadaniem miastu samorządu tj. przed 1867 roku gmina zakupiła sikawkę tłoczącą. Rada gminy, myśląc o ochronie przeciwpożarowej, swą uchwałą z 15 maja 1867r. zakupiła dodatkowy sprzęt: 40 konewek, 2 sikawki pompkowe, 12 sikawek ręcznych, 10 drabin i 10 osęk przeznaczając na zakup tego sprzętu kwotę 100 złotych. Jak ważna była to sprawa, świadczy fakt, że na swym posiedzeniu w dniu 17 kwietnia 1868 r. gmina ustanowiła Komisje ogniową, do której weszli radni: Walenty Kolasiński, Marceli Borzęcki, Mateusz Szczerbicki i Izrael Reicher. Komisja ta ustaliła dziesiętników ogniowych, a więc stworzyła regulamin ogniowy miasta Mielca. Dnia 19 lipca 1868 r. Rada gminna poleciła radnemu Kaczorowskiemu zawiązanie i zorganizowanie straży. Po czterech latach istnienia straż mielecka otrzymała statut organizacyjny Towarzystwa Ochotniczej Straży Pożarnej w Mielcu.

Źródła: Historia Straży Pożarnej w Mielcu. Rys historyczny ochrony przeciwpożarowej miasta Mielca i powiatu mieleckiego. Materiały internetowe.

.

OPISANIE LASÓW KRÓLESTWA POLSKIEGO...

(wyciąg)

Powiat Piotrkowski
Modrzewice   - właściciel Borzęcki
Modrzewiec  - właściciel  Borzęcki

Źródła: Połujański Aleksander, 1854 - Opisanie lasów Królestwa Polskiego i Gubernij Zachodnich Cesarstwa Rossyjskiego pod względem historycznym, statystycznym i gospodarczym. Drukarnia Józefa Ungiera.

.

ORDER ORŁA BIAŁEGO I JEGO KAWALEROWIE

            Order Orła Białego jest najstarszym i najwyższym polskim odznaczeniem. Pierwsze egzemplarze tego odznaczenia rozdał król August II Wettyn na zjeździe w Tykocinie w 1705 roku. Miały one charakter owalnego medalu pokrytego czerwoną emalią. Na awersie widniał Biały Orzeł a na rewersie inicjały króla AR. Został uchwalony za czasów panowania króla Augusta II Wettyna. W1713 roku król zatwierdził nowy wzór orderu. Miał on kształt złotego krzyża z osadzonym na środku orłem z rozłożonymi skrzydłami. Na rogach krzyża były osadzone cztery brylanty. Pomiędzy jego ramionami wychodziły cztery promienie również wysadzane brylantami. Na rewersie znajdowała się okrągła tarczka na której umieszczano monogram króla a pod nim krzyżyk wsparty saskimi mieczami. Order był noszony na błękitnej wstędze szerokości około 8 centymetrów zakończonej wywiązaną kokardą. Do krzyża dodawano gwiazdę orderową. Był to promienny kawałek materiału  haftowany złotą nicią z umieszczonym w jej centrum srebrnym krzyżem. Na jego ramionach wyhaftowana była dewiza orderu: PRO FIDE RECE ET LEGE (Za wiarę, króla i prawo)  Z pomiędzy ramion krzyża wychodziły cztery wysadzane diamentami promienie. Gwiazda nie miała ściśle określonej formy. W zależności od zamożności uhonorowanego kawalera mogła mieć różna wielkość,  być wyhaftowana w różne wzory, wysadzana różą ilością i różnej wielkości brylantami. Stanisław August Poniatowski nakazał usunięcie z Krzyża brylantów i umieszczenie na jego rewersie zamiast liter AR słowa Maria którego litery układały się w monogram. Taka forma orderu przetrwała do początku XIX wieku.
Kawalerami Orderu Orła Białego zostali Aleksander Borzęcki w 1774 roku i Piotr Borzęcki w 1792 roku.

.

ORDER ŚWIĘTEGO STANISŁAWA I JEGO KAWALEROWIE

            Order Świętego Stanisława Biskupa Męczennika jest historycznym polskim odznaczeniem ustanowionym przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego w dniu 7 maja 1765 roku. Był nadawany dygnitarzom państwowym w dniu Św. Stanisława przez kapitułę na czele której stał król. Odznaczenie to funkcjonowało również w okresie Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiiego. Od 1831 roku włączone zostało do znaków zaszczytnych Cesarstwa Rosyjskiego. Z tego powodu po odzyskaniu przez Polskę niepodległości nie zostało ono restytuowane. Kawalerami Orderu Świętego Stanisława byli Alexander Borzęcki (20 czerwca 1773) i Stanisław Borzęcki (12 czerwca 1792).

Źródła: Łoza Stanisław, 1925 - Kawalerowie Orderu Świętego Stanisława 1765–1813, Warszawa.

.

ORDER VIRTUTI MILITARI I JEGO KAWALEROWIE

            Order Virtuti Militari (łacińskie Męstwu wojskowemu – (cnocie) dzielności żołnierskiej) jest najwyższym polskim odznaczeniem wojskowym. W chwili obecnej stanowi on również najdłużej funkcjonujące wyróżnienie wojskowe na świecie. Nadaje się go za wybitne zasługi bojowe. Został ustanowiony przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego w dniu 22 czerwca 1792 dla uczczenia zwycięstwa w bitwie pod Zieleńcami w wojnie polsko-rosyjskiej przeciwko konfederacji targowickiej chcącej obalić Konstytucję 3 Maja. Był nadawany również w okresie Księstwa Warszawskiego. Po utworzeniu Królestwa Polskiego, zachowując swój statut, otrzymał nazwę Order Wojskowy Polski. Po odzyskaniu niepodległości w 1918 Sejm Ustawodawczy na mocy ustawy z dnia 1 sierpnia 1919 roku wskrzesił najwyższe odznaczenie wojskowe, nadając mu nazwę Orderu Wojskowego Virtuti Militari. Pod tą nazwą funkcjonuje on do dnia dzisiejszego. Kawalerami Orderu Virtuti Militasri byli Alfons Borzęcki, kapitan 4 pułku piechoty liniowej (7.06.1831 - krzyż złoty), Damazy Borzęcki, podporucznik kompani 3 lekko pieszej (8.03.1831 - krzyż złoty), Edward Borzęcki, kapitan piechoty powstania augustowskiego (4.10.1831 - krzyż złoty), Erazm Borzęcki, porucznik 3 pułku strzelców pieszych (3.10.1831 - krzyż złoty), Franciszek Borzęcki, porucznik 4 pułku piechoty liniowej (15.10.1831 - krzyż złoty), Józef Borzęcki, kapitan (10.03.1831 - krzyż złoty) a następnie major 4 pułku piechoty liniowej (15.09.1831 - krzyż kawalerski) i pośmiertnie Stanisław Borzęcki, podporucznik 1 pułku artylerii pieszej (order wojenny V klasy za obronę Lwowa 1918-1920).

Źródła: Wesołowski Zdzisław, 1992 - Order Virtuti Militari i jego kawalerowie, Hallmark Press. Miami.

.

SOCJOGRAFIA KOŚCIOŁA GRECKOKATOLICKIEGO

(wyciąg)

Aleksander Borzęcki podstoli koronny i starosta przemyski, był kolatorem¹ licznych cerkwi greckokatolickich obrządku unickiego w swoich dobrach na Bracławszczyźnie. Świadczy o tym spis wszystkich parafii podległych archidiecezji kijowsko-wileńskiej powstały w Radomyślu w 1782 roku. Niestety zachowany rękopis tego dokumentu jest niekompletny (48 kart w formacie 24x38 cm). Odnosi się on tylko do województw bracławskiego i kijowskiego w których znajdowało się 2054 parafii. Brak natomiast danych odnośnie pozostałych 684 parafii położonych w innych województwach. Dokument jest spisany w języku polskim. Znajduje się on w archiwum w Sankt Petersburgu w zbiorze dokumentów unickich arcybiskupów kijowsko-wileńskich pod sygnaturą RGIA, f. 823, op. 3, d. 1225. Zawiera tabele w których podano nazwę miejscowości w których znajdowały się cerkwie (głównie parafialne a tylko w kilku przypadkach filie), nazwiska kolatorów, liczbę cerkwi w danej miejscowości, liczbę kapłanów, liczbę domów w których mieszkiwały rodziny wyznające katolicyzm obrządku unickiego, liczbę dorosłych wiernych (powyżej 15 lat) oraz liczbę małoletnich. Wykaz cerkwi których kolatorem był Aleksander Borzęcki przedstawiono poniżej.

1. Kolator (łac. collator = zbierający, znoszący, gromadzący, ofiarodawca) - dawniej, patron kościoła bądź jego fundator. Dysponował tzw. prawem prezenty, czyli przedstawiania biskupowi kandydata na wakujące beneficjum przy kościele, zwanym też prawem kollacji. Tradycyjnie kolatorami byli właściciele majątków ziemskich na terenie parafii. Mieli oni prawo do umieszczania w kościele kolateralnym tablic nagrobkowych i dysponowali własnymi ławkami.

Źródła: Radwan Marian, 2004 - Socjografia kościoła greckokatolickiego na bracławszczyźnie i kijowszczyźnie w 1782 roku. Instytut Europy Środkowo-Wschodniej. Lublin.

.

WIZYTACJA SĄDECKIEJ KONSPIRACJI W 1841 ROKU

(fragment)

Docierał do Nowego Sącza w sierpniu 1845 r. Aurelii Borzęcki, mający za sobą długą działalność konspiracyjną. Przebywał początkowo u Edwarda Ścibor-Rylskiego, a po jego aresztowaniu w marcu 1845 r., przewoził z Węgier do Krobickich w Łapszach, Leona Mazurkiewicza, jednego z głównych współpracowników księdza Ściegiennego i uczestnika przygotowań powstańczych w Galicji w latach 1844-46.

Źródła: Plechta Józef  - Wizytacja sądeckiej konspiracji w 1845 roku. Materiały internetowe.

JESTEŚ    GOŚCIEM

W SUMIE OD ZAŁOŻENIA WITRYNY W 2005 ROKU ODWIEDZONO JĄ
JUŻ   RAZY