AMONITY

 

Rekonstrukcja wyglądu.

Budowa wewnętrzna amonita.

Porównanie wielkości samca i samicy.

            Amonity (Ammonoidea) – podgromada wymarłych głowonogów. Wywodziły się z łodzikowatych. Są znane od dewonu ale swój największy rozwój przeżywały w jurze. Wyginęły całkowicie podczas masowego wymierania u schyłku kredy. Były reprezentowane przez ponad 7000 gatunków. Miały aragonitowe muszle, które powiększały się stopniowo wraz ze wzrostem ciała zwierzęcia. Zwykle osiągały one wielkość od 1 do kilkunastu cm ale w kredzie pojawiły się także gigantyczne formy o średnicy do 2,5 m. U niektórych gatunków muszle samic były znacznie większe niż samców. Były one przeważnie symetrycznie płaskospiralnie zwinięte. Najczęściej miały poprzeczne żebrowanie i niewielkie guzki na bocznej stronie skrętu. U niektórych gatunków guzki te przekształcały się w pokaźne kolce. Z wczesnego i środkowego dewonu oraz kredy znane są również nietypowe formy o muszlach spiralnych z nie stykającymi się skrętami, całkowicie wyprostowanych, zwiniętych w pionie lub zupełnie gładkich (bez żebrowania). Muszla amonita dzieliła się na przyujściową komorę mieszkalną oraz fragmakon złożony z szeregu mniejszych, wypełnionych gazem przegród. U jej ujścia znajdowały się kalcytowe płytki (aptychy i anaptychy) pełniące funkcję dolnej szczęki, a u niektórych gatunków także wieczka zamykającego wejście do muszli.

            Amonitowate żyły wyłącznie w morzach. Były mięsożercami. Odżywiały się wszystkimi wolno poruszającymi się bezkręgowcami, w tym także innymi amonitowatymi. Niektóre gatunki mogły być filtratorami żywiącymi się planktonem.

 

Jeżeli chcesz szybko przejść do nadrzędnej strony kliknij poniższy interaktywny przycisk.

 

UWAGA!!! Jeżeli wykryjecie jakieś inne nie zauważone przeze mnie błędy proszę o informację. Za wszelkie konstruktywne uwagi z góry serdecznie dziękuję.

JESTEŚ    GOŚCIEM

W SUMIE OD ZAŁOŻENIA WITRYNY W 2005 ROKU ODWIEDZONO JĄ
JUŻ   RAZY