PAPROCIE

 

Rekonstrukcja jednej z paproci karbońskich.

Niektóre współczesne paprocie zielne i drzewiaste.

            Paprocie (Polypodiopsida) - klasa paprotników. Paprocie wyodrębniły się z prymitywnych paprotników żyjących w środowisku wodnym. Znane są od dewonu ale okres ich największego rozwoju przypadał na okres karbonu i permu. Przypuszcza się że istniało wtedy około milion gatunków paproci. Dominowały wśród nich formy drzewiaste (głównie strzelichowe - Marattiopsida) które dorastały do 10 m wysokości. Później, w okresie triasu pojawiły się paprocie drzewiaste z rzędu olbrzymkowców (Cyatheales), których przedstawiciele przetrwali do dnia dzisiejszego (Dicksonia antarctica jest uprawiana w Europie jako roślina doniczkowa).

            Obecnie na świecie występuje około 10000 gatunków paproci. Stanowią one bardzo zróżnicowaną grupę roślin. Przeważają w śród nich gatunki zielne których wysokość nie przekracza 1,5 m. Rośliny te preferują środowiska wilgotne i zacienione. Niektóre gatunki np. Marsillea i Salwinia powróciły do życia w środowisku wodnym. Paprocie drzewiaste w przeciwieństwie do innych roślin nasiennych nie mają pnia. Wykształcają pionowo rosnące kłącze mogące osiągać do 25 m. wysokości i do 0,5 m grubości. Nierzadko jest ono oplecione wyrastającymi z niego gęstymi korzeniami przybyszowymi lub pokryte pozostałościami po zeschniętych nasadach liści. Niekiedy w części szczytowej może być słabo rozgałęzione. Kłącze to jest zakończone pióropuszem pierzasto podzielonych liści przez co roślina upodabnia się do palm.

 

Jeżeli chcesz szybko przejść do nadrzędnej strony kliknij poniższy interaktywny przycisk.

 

UWAGA!!! Jeżeli wykryjecie jakieś inne nie zauważone przeze mnie błędy proszę o informację. Za wszelkie konstruktywne uwagi z góry serdecznie dziękuję.

JESTEŚ    GOŚCIEM

W SUMIE OD ZAŁOŻENIA WITRYNY W 2005 ROKU ODWIEDZONO JĄ
JUŻ   RAZY