TRYLOBITY

 

Budowa trylobita.

Rekonstrukcja wyglądu trylobita.

            Trylobity (Trilobita) – gromada wymarłych morskich stawonogów. Pojawiły się w połowie wczesnego kambru. W późnym dewonie ich liczebność i zróżnicowanie gatunkowe gwałtownie spadło. Wymarły całkowicie w czasie wielkiego wymierania pod koniec permu. Zwykle miały niewielkie rozmiary rzędu kilku cm. chociaż największe osiągały długość do 75 cm. Miały spłaszczone, owalne ciało, od strony grzbietowej pokryte chitynowym pancerzem. Wzdłuż pancerza biegły dwie głębokie bruzdy dzielące go na trzy płaty (stąd nazwa gromady), głowowy (cephalon), tułowiowy (thorax) i ogonowy (pygidium). Pancerze niektórych gatunków trylobitów były pokryte kolcami. Niekiedy kolce te były dłuższe niż sam osobnik. Po bokach tarczy głowowej trylobitów znajdowały się wzgórki z soczewkami ocznymi (do 15000 w jednym oku). Co ciekawe nie były one zbudowane z substancji organicznej a z kryształów kalcytu. Tarczka tułowiowa składała się z szeregu ruchomo ze sobą połączonych segmentów (u form planktonicznych 2-3, u pozostałych zwykle kilkunastu). Dzięki temu trylobity w razie niebezpieczeństwa mogły zwinąć się chroniąc część brzuszną przed atakiem. U form młodszych segmenty były mniej mobilne, a tarcza ogonowa wyraźnie oddzielona od tułowiowej.

            Trylobity były reprezentowane przez około 4000 gatunków. Żyły w morzach najczęściej żerując na dnie, ale znane są też nieliczne formy planktoniczne. Przypuszczalnie były formą wyjściową szczękoczułkowców i skorupiaków.

 

Jeżeli chcesz szybko przejść do nadrzędnej strony kliknij poniższy interaktywny przycisk.

 

UWAGA!!! Jeżeli wykryjecie jakieś inne nie zauważone przeze mnie błędy proszę o informację. Za wszelkie konstruktywne uwagi z góry serdecznie dziękuję.

JESTEŚ    GOŚCIEM

W SUMIE OD ZAŁOŻENIA WITRYNY W 2005 ROKU ODWIEDZONO JĄ
JUŻ   RAZY