GŁUSZYCA (niemieckie: Wüstegiersdorf)

.

            W 1530 roku podjęto w rejonie Głuszycy prace górnicze na złożu rud miedzi ale w krótkim czasie zostały one wstrzymane. Po pewnym czasie musiano je jednak wznowić gdyż w 1586 roku wskutek zarazy ponownie zostały wstrzymane. W 1714 roku przeprowadzono tu jeszcze prace poszukiwawcze ale nie przyniosły one pozytywnych wyników.

            W 1962 roku w ramach prowadzonych przez Państwowy Instytut Geologiczny poszukiwań złóż barytu na północny-wschód od Głuszycy krótkotrwałe prace górnicze.

            Mineralizacja wiązała się tu ze strefą dyslokacyjną biegnąca w obrębie bloku gnejsowego Gór Sowich przez Głuszycę i Sokolec do Podlesia. W jej obrębie gnejsy były silnie zmylonityzowane. W czasie późniejszych ruchów górotwórczych strefa ta została odmłodzona. Zalegające w jej obrębie gnejsy, pegmatyty i na ogół silnie zsylifikowane mylonity zostały strzaskane. Procesom tym towarzyszyła mineralizacja barytowa. Stanowił ją system ośmiu równoległych żył barytowych, Wypełniały one niektóre szczeliny tektoniczne, uaktywnione wtórnie wzdłuż stref mylonityzacji, w trakcie tworzenia się uskoku śródsudeckiego. Żyły te miały bieg NW-SE oraz zmienną grubość 0,1 - 1,6 metra i długość od kilkudziesięciu do kilkuset metrów. Duża zmienność ich miąższości w poziomie i pionie, nadawała mineralizacji charakter soczewkowo-gniazdowy. Treść żyły stanowił przeważnie biały baryt masywny I generacji. W mniejszej ilości towarzyszył mu kwarc. Lokalnie jednak baryt ustępował kwarcowi. W środkowych partiach żył z barytem podrzędnie współwystępował wiśniowy dolomit II generacji. Powstał on częściowo równocześnie z barytem. Miał on postać krystaliczną. W centralnej części żył barytowych sporadycznie występował kalcyt. Był on prawdopodobnie minerałem najmłodszym. W szklistym barycie II generacji pojawiały się drobne żyłki i wpryśnięcia galeny. Współwystępowała ona z chalkopirytem i pirytem. Ponadto w zewnętrznych partiach żył barytowych, w podrzędnych ilościach występował hematyt.

            W gnejsach, granitach i pegmatytach z otoczenia żył, wpływ mineralizacji zaznaczał się jedynie obecnością żyłek żółto-brunatnego dolomitu II generacji. Zawierały one liczne odłamki skał metamorficznych. Powstały na drodze impregnacji i karbonatyzacji mylonitów i gnejsów, zachodzącej pod wpływem roztworów hydrotermalnych. Brekcja gnejsowa i mylonityczna powstała w wyniku ruchów tektonicznych, zachodzących prawdopodobnie równocześnie z wydzielaniem się mineralizacji barytowej. Spojona była wiśniowym dolomitem, białym kwarcem, różowym barytem drobno-ziarnistym i hematytem. Skały złożowe wykazywały wiele znamion przemian, wywołanych działaniem na nie wietrzenia i roztworów hydrotermalnych. Produktem rozkładu druzgotu mylonitów i gnejsów pod wpływem roztworów hydrotermalnych, były zalegające między brekcją i żyłami barytowymi pstre iły.

            Opisane wyżej żyły powstały z hydrotermalnych roztworów niskotemperaturowych, związanych z działalnością wulkaniczną. W obrębie strefy zaznaczył się tylko jeden cykl mineralizacyjny. Przebiegał on w dwóch etapach. W pierwszym etapie po rozluźnieniu gnejsów i mylonitów pod wpływem nowych ruchów tektonicznych wydzielił się hematyt, wiśniowy dolomit I generacji i kwarc. Utworzyły one w brekcji spoiwo głownie o charakterze hematytowo-dolomitowym a tylko miejscami hematytowo-kwarcowym. Ponowne ruchy tektoniczne spowodowały przenikanie roztworów hydrotermalnych niosących baryt I generacji, kwarc i wiśniowy dolomit II generacji. Minerały te występowały w formie żyłek  lub tworzyły spoiwo brekcji. Potem znów nastąpiły ruchy górotwórcze.
W drugim etapie w nowo powstałych szczelinach krystalizował żółtobrązowy dolomit afanitowy a następnie utworzyły się żyłki szklistego barytu II generacji. Z barytem współwystępował kwarc, kalcyt oraz drobne ilości galeny, pirytu i chalkopirytu.
Mineralizacja zakończyła się jeszcze przed ustaniem zjawisk tektonicznych.

Źródła: Borzęcki R. 1980-2011. Górnictwo kruszcowe w Polsce. Archiwum Muzeum Minerałów.

.

Plan terenu kopalni. Stan z lat pięćdziesiątych XX wieku.

Projekt modernizacji kopalni z 1957 roku.

Zarośnięty drzewami rejon głównego szybu wydobywczego. Stan z 29 lipca 2004 roku.

Hałda przy szybie wydobywczym. Stan z 21 września 1997 roku.

Hałda przy głównym szybie wydobywczym. Stan z 29 lipca 2004 roku.

Zbiornik wody przemysłowej. Stan z 29 lipca 2004 roku.