W okolicy wsi prowadzono niegdyś eksploatację srebronośnych rud ołowiu. W 1958 roku w ramach prowadzonych przez Państwowy Instytut Geologiczny poszukiwań złóż barytu przeprowadzono w okolicy Kamionek krótkotrwałe prace górnicze. Dały one wynik negatywny.

.

            Kopalnia była położona górnej części Doliny Wapiennej, poniżej szczytu góry Błyszcz (niemieckie: Silberkoppe, 637 m. n.p.m.). Początki prac górniczych w tym rejonie sięgały prawdopodobnie jeszcze XVI wieku. Eksploatowano tu srebronośne rudy ołowiu. Prace te nie trwały jednak długo. Pozostały po nich sztolnia i  szybik wentylacyjny. Okno sztolni znajdowało się na poziomie 575 m. n.p.m. około 25 metrów poniżej leśnego duktu. Biegła ona lekkim łukiem w kierunku północno-zachodnim. Szyb znajdował się powyżej duktu na końcu około 24 metrowej długości wąwozu wcinającego się w zbocze góry. Przebijał się on do sztolni na około 55 metrze jej długości. W 1861 roku uruchomiono w tym miejscu kopalnię „Anna Fundgrube”. Prawdopodobnie jednak jej działalność ograniczyła się tylko do udostępnienia dawnych wyrobisk i ewentualnie pobrania próbek rudy. Brak jest bowiem jakichkolwiek danych o prowadzonych tu później pracach górniczych.

            Okruszcowanie było tu związane ze strefą tektoniczną tnąca gnejsy biotytowe. W strefie tej zalegała soczewka amfibolitów przewarstwiających się z wapieniami krystalicznymi. Ciągnęła się ona od okna sztolni aż poza szczyt góry Błyszcz gdzie znajdowała się jej naturalna wychodnia. Minerały kruszcowe były reprezentowane przez piryt, sfaleryt i galenę.

.

            W 1884 roku w dawnych wyrobiskach górniczych położonych po południowej stronie wąwozu biegnącego u podnóża góry Kokotna Łąka (niemieckie Hahnwiese 602,7 metra n.p.m.) w odległości ok. 800 metrów na północ od kościoła filialnego we wsi Kamionki (obecnie dzielnica Pieszyc) znaleziono srebronośne rudy ołowiu. Ich analiza wykazała 63% ołowiu znaczną domieszkę srebra (do 13 gram w cetnarze). W związku z tym w 1889 roku uruchomiono tu kopalnię. Jej pole górnicze o powierzchni 2,2 kilometra kwadratowego zostało zatwierdzone dopiero w listopadzie 1893 roku. Początkowo kopalnia była udostępniona tylko ponownie udrożnionym dawnym szybem pochyłym. Eksploatację prowadzono systemem szparowym. Wybierano resztki rud pozostawione w starych zrobach (wydrążonych ręcznie przy użyciu pyrlików i żelazek) na dwóch najwyższych poziomach kopalni.  Założono również trzeci poziom na którym prowadzono roboty poszukiwawcze. Przy drążeniu wyrobisk stosowano tu materiały wybuchowe. W dniu 14 listopada 1893 roku Wyższy urząd Górniczy zatwierdził pole górnicze W 1894 roku rozpoczęto drążenie sztolni odwadniającej. Jej okno znajdowało się w wąwozie pobliskiego potoku. W 1896 roku przebito się nią do trzeciego poziomu kopalni. Wydobycie rudy wynoszące w tym roku 35 ton było najwyższe w całej historii kopalni. Później założono jeszcze czwarty poziom położony poniżej poziomu sztolni (obecnie jest on całkowicie zatopiony). Był on udostępniony 9,5 metrowej głębokości ślepym szybikiem. W 1898 roku wydobycie rudy wynosiło juz tylko 11 ton. W 1900 roku kopalnia została unieruchomiona. W sumie w latach 1889-1898 uzyskano tu 86 ton rud ołowiu.

            Zalegała tu żyła grubokrystalicznego barytu, wypełniająca tnącą gnejsy szczelinę tektoniczną. Baryt miał barwę białą lub kremową. Był silnie spękany a w szczelinach spękań pokryty rdzawymi nalotami limonitu. W barycie tkwiły masywne gniazda i liczne wpryśnięcia srebronośnej galeny. Współwystępowała ona ze sfalerytem.

.

            Znajdowała się na jednym ze wzgórz nad Dolina Wapienną. Najstarsza wzmianka o tej kopalni pochodzi z 1309 roku.

.

            Na południe od wsi Kamionki (obecnie dzielnica Pieszyc) działała w latach 1889-1892 kopalnia srebronośnych rud ołowiu „Wilhelm”. Jej pole górnicze miało powierzchnię około 2 kilometrów kwadratowych. W 1889 roku zaczęto tu głębienie szybu „Wilhelm” który w 1890 roku miał już 14 metrów głębokości. Wydobycie wyniosło w tym czasie tylko około1 tony rudy. Rok później zgłębiono drugi szyb o nazwie „Herman”. Nad obydwoma szybami zainstalowano ręczne kołowroty do transportu urobku. Górnicy schodzili w dół po drewnianych drabinach. Z mapy kopalni wiadomo że w obrębie jej pola znajdowały się również dwie krótkie sztolnie poszukiwawcze. Brak jednak na ich temat jakichkolwiek informacji. W 1892 roku były one już niedostępne.

            Zalegała tu okruszcowana galeną strefa zbrekcjonowanego gnejsu. W „czapie żelaznej” tej strefy obficie występował limonit.

Źródła: Borzęcki R. 1980-2011. Górnictwo kruszcowe w Polsce. Archiwum Muzeum Minerałów.

.

Dla lubiących wpisywanie wszystkiego ręcznie podaję poniżej pełny adres:

JESTEŚ    GOŚCIEM

W SUMIE OD ZAŁOŻENIA WITRYNY W 2005 ROKU ODWIEDZONO JĄ
JUŻ   RAZY